Wilk, który jest w pełni sił nie zaatakuje nigdy człowieka. Co więcej, nie lubi on się nawet zbytnio zbliżać do istoty ludzkiej, bo jest ona dla niego zbyt groźna. Łatwo jest spłoszyć więc wilka i możemy być pewni chodząc po dzikich lasach, że te wilki nam towarzyszą, ale same wybrały tak, że nie chcą mieć z nami kontaktu. Jeśli spotykamy wilka pojedynczego, to znaczy że jest on chory, prawdopodobnie na wściekliznę i mimo, że zdaje się on osowiały, to może nas w każdej chwili dziabnąć w rękę. Wilki nie atakują z tego powodu, że najczęściej mogą z łatwością pożywić się zwierzętami, które trzymamy sami w gospodarstwach domowych, na przykład ludzie mieszkający w górach narzekają często na to, ze nic nie pomaga na szalejące wilki w okolicy, które wyżerają ich owce. Wilk zakatuje człowieka dopiero w ostateczności, kiedy nie będzie już miał skrajnie długo żadnego pokarmu. Wtedy musimy się strzec jego siły i zręczności w dzikim łapaniu ofiary, bo jest tak wyćwiczony w polowaniu, ze go nigdy jako gatunek ludzki w tym nie przechytrzymy, nie uda nam się mu uciec, przewalić go swoim ciałem czy uderzyć tak żeby go jeszcze bardziej nie rozjuszyć, przez co on ma większe szanse na wygraną, bo występują w niego jeszcze większe siły.