Wilk, który został wychowany przez człowieka od małego, czyli np. kiedy człowiek jakimś cudem zabrał małe wilczęta z jamy i miał ambicje wychować takiego wilczka jak psa, bo naczytał się gdzieś, że wilk to to samo co pies, w reszta to kwestia wychowania, może naprawdę na tym ucierpieć. Co więcej, takie zachowania charakteryzują nawet psów, dlaczego więc mielibyśmy ufać wilkom. Wilk ma przede wszystkim silniejszy ogon od psa, ten ogon jest bardziej rozłożysty, więcej jest na nim sierści i to jest cecha znacząco odróżniająca go od psa, ponadto wilki wcale nie są białe, a jeśli są, to rzadko. Wilk najczęściej ma ciemny kolor, żeby wręcz nie powiedzieć, że czarny. Ponadto wilka ma inny kolor oczu. W świetle jego oczy świecą na żółto, lub jak powiadają ci, którzy przeszli spotkanie z wilkiem, na czerwono. Mimo wszystko te cechy nie są takie wyraźnie odróżniające wilka od innych zwierząt, zwłaszcza od psów. Należy jednak zauważyć, ze nawet najbardziej udomowiony pies może zachować się w niektórych sytuacjach jak wilk.